I wrote this a couple years back and promised a friend to post.
It's dutch.

Water heb je toch wel nodig
"Fris hè", zei een man naast me terwijl ik een sigaretje op stak. Ik was net door een vriend op het station afgezet opdat ik de trein naar huis kon pakken en stond op het punt mijn telefoon te pakken om iemand te bellen als zijnde tijdverdrijf. Langzaam haalde ik mijn hand zonder telefoon weer uit mijn broekzak en bekeek de man van top tot teen en terug. Bergschoenen, een blauwe spijkerbroek van een model wat niet al te oud kon zijn, dikke trui, leren jack met daar over heen weer een regenjack. Zijn gezicht was ouder dan zijn leeftijd, hij had een kalend hoofd en een bruine glimlach. Ik huiverde even, niet van de man, maar omdat de koude wind nogmaals langs me heen gleed. "Da's noorderwind, uit scandinavië" wist de man mij te vertellen. "Die is altijd koud want boven scandinavië ligt de noordpool". Ik bevestigde zijn stelling met een simpele knik en een glimlach en nam nog een trekje van mijn sigaret. "Het wordt weer kouder", zei de man "winter". "Ja", antwoorde ik "dat flikken ze ons ieder jaar weer". De man scheen mijn opmerking amusant te vinden en ik voelde dat we beiden ons meer op ons gemak voelden in dit gesprek. "Maatjes van mij zijn er aan gestorven", ging hij verder, "bevroren, onderkoeld". Het was geen schok voor mij dat deze man een zwerver was of, zoals hij dat zelf noemde, iemand die buiten leefde. Dat had ik al opgemerkt aan het blikje goedkope bier dat hij door de lucht heen zwaaide. Ik wist me even geen houding te geven omdat ik simpelweg niet weet hoe het is om een vriend te verliezen aan onderkoeling of vorst. Ik trok een gepijnigd gezicht en vroeg toen maar waar de reis naartoe ging. "Haarlem, leger des heils, in de hoop dat ze een plekkie voor me hebben, anders ga ik weer terug". "Waar gaat u anders dan liggen?", vroeg ik. Hij wees naar de fietsenstalling, "daaro". "Dan kunt u nog beter hier gaan liggen, tussen die glazen wanden, in de fietsenstalling heeft u geen beschutting tegen de wind." "Nee", zei hij, en lachte, "ik heb hier in de buurt wel een plekje in een schuur met een matras maar dan heb ik geen water. Bij het leger des heils heb ik water, en water heb je toch wel nodig. Ik knikte. Er kwam een jongen bij ons staan met skateboardschoenen, baggy broek en een oversized trui waarop een pentagram stond waarvan de bovenste twee punten omgebogen waren zodat zich een vreemdsoortig hard vormde. "Ah, nog een roker" begroette de man de jongen terwijl ik mijn peuk uitdrukte. De jongen glimlachte en op zijn gezicht was af te lezen dat hij zich net zo ongemakkelijk voelde als ik deed. "Da's toch van een bandje?", vroeg de man wijzend op de trui van de skater. "Ja", andwoorde de skater "maar een skateboard merk heeft het symbool overgenomen. Het is een "Heartagram"". "Sommige dingen zien er op het eerste gezicht kwaad uit maar als je goed kijkt blijkt er toch een hart in te zitten", zei de man. De jongen keek verward maar de man en ik lachten naar elkaar en wisten waar het over ging. De trein stopte voor onze neuzen en iedereen stapte in. De man in een andere wagon dan ik en ik verloor hem uit het oog. Tijdens mijn fietsrit van station Hillegom naar huis keek ik naar de volle maan in de lucht. Ik vind de volle maan het mooist van alle manen. Zachtjes begonnen er regendruppels op mijn gezicht te vallen en ik hoopte maar dat de man water had gevonden.
Want water heb je toch wel nodig

Yesterday was truly amazing,

Having slept through my only class of the day I decided to take a day to relax.
I cleaned the loft and did nothing else but browse some fora, and play an old game I still had lying around here.  Around 16:00h my feelings or responsibility started to act up and I marked the pages of different books I needed for my peer-group project today. As a result It's 11:00h now and I've done most of my work of the day already. In the evening I had my second swim-date with MW . We started swimming last week and promised each other that we would motivate one-another to keep exercising every week.
I'm not one for the gym. Bench-presses and other typical gym-activities simply bore me too much to keep at it. Swimming is a nice alternative though and not as expensive either. At 3 euros a week we give ourselves an 1.5h full body work-out.
Last week we swam 30 lanes and yesterday we raised the bar to 50. I guess we'll have to face making 70 next week. Although I doubt my muscles will grow much, there's no sores the next day, the endorphins the work-out gives me remind me of taking xtc at raves in my early days.
I seriously walk out that pool high as a kite. We went for a couple of "vaasjes" after and by the time I got home I was in a total state of relaxation.
Skype was on and I had talked to Tora untill midnight. By that time I started to mumble and he send me to my bed.
I haven't slept this well in a very long time.

I have seen thousands of battles. Me and my fellow adventures have been involved in the slaying of the Naga Queen, the corrupted elven prince and the twisted demon hunter among many other scum. My dark magics of shadow and flame send millions to their graves. I've bended the minds of demons to do my bidding, stolen an innumerable amount of souls and taught my ways to half a dozen others craving the destructive power I had. Giving up WoW felt like giving up a bit of my identity.
I was talking to Tora the other night how much of an impact this game had made upon our lives and how, now that we've quit, we've got so much time on our hands. We made sure we where online for the best events and planned the rest of our lives around it.

The first few weeks it had been hard filling these spaces of time. WoW had ben my form of escapism aswell so I started to get worried a lot more about the things I used WoW to get away from. And not having someone to talk to every night had got me feeling so lonely.
Withdrawal is a nasty thing. I can't stand waking up without tabacco and coffee and I couldn't stand not logging in to WoW on a free night.

My social life is starting to bloom again. It's amazing how the simple act of turning on your MSN messenger can spin things into positivity again. Last weeks I've meeting up with friends of old instead of meeting up with players on the battlefield at night. And during the day I've been studying physiotherapy instead of new game mechanics and improvement of my spell rotation. I've started a weekly habit of going to the pool and swim a few lanes ones a week and take time to cook myself healthy meals again. All of this has given me such a positive boost that I must be glowing.

I logged on to ventrilo, the chat program we used to converse with other players, a few days ago. I had just seen Milk in the cinema and was dying for someone to talk about it with. However once I was logged I found no ears for my stories. I used to think we talked about other stuff then WoW on that program aswell, but all they could to was discuss the game

WHAT A BUNCH OF NO-LIFE LOSERS :D